Los Angeles'ta birkaç gün soluklandıktan sonra son etaba çıktık. Önümüzde iki gün vardı. Çantalardaki yiyecekler bitmek üzereydi, hava tahmini yağmur diyordu. Vancouver'da "Raincouver to Sun Diego" diye yola çıkmıştık. Peki gerçekten "Sun Diego"ya varabilecek miydik, yoksa yağmur bizi son güne kadar takip mi edecekti?
- DohenySanta Monica → Doheny State BeachLos Angeles kıyısından güneye. Gece: Doheny State Beach, 6 dolar, duşların arkasına saklanmış bir köşe ve son ramen.
- San DiegoDoheny → San DiegoSon gün, son mil. Gece: HI Hostel San Diego, yanımda Hawaii'ye giden bir balıkçı.
- 8 KasımSan Diego → Santa Fe GarıYol günlüğümdeki son nokta: Santa Fe tren garı.
- DönüşSan Diego → Vancouver (trenle)Yaklaşık 48 saat. Kart geçmeyince son 1 dolarla noodle. Philip ise Hawaii'de.
| Santa Monica → Doheny | 108 km | ↑ 290 m | ↓ 260 m |
| Doheny → San Diego | 121 km | ↑ 420 m | ↓ 470 m |
| Etap toplamı | 229 km | ↑ 710 m | ↓ 730 m |
Yolda günlük GPS kaydı tutamadım: 2011’de powerbank diye bir şey pek yoktu ve GPS kaydı açıkken telefonun şarjı bir saat içinde bitiyordu, bu da turun genel kaydını imkânsız hale getirirdi. Bu yüzden bu değerler, telefonumdaki konum noktalarından yeniden çizdiğim rota boyunca Google Haritalar bisiklet yol tarifinden alınmış yaklaşık değerlerdir. Google’ın rotayı başka yollara saptırdığı birkaç günde mesafe kendi rotamdan, tırmanış ise yükselti modelinden hesaplandı. Feribotla geçilen kısımlar dahil değildir.
Doheny State Beach · 6 dolara son kamp
Doheny State Beach'te kamp sadece 6 dolardı. Hiker-biker alanı duşların hemen arkasına, biraz saklı bir köşeye sıkışmıştı. Kimin umurunda? 6 dolara harika bir yerdi. Kumsal da çok güzeldi. Gün batımını görmeyi umuyordum ama bulutlar izin vermedi. Hava tahmini de ertesi gün için yağmur diyordu.
Akşam yemeğinde çantanın dibindeki son ramen noodle'larını acılı etli fasulyeyle birleştirdik. Ondan sonra yiyecek hiçbir şeyimiz kalmamıştı. O akşam notlarıma şöyle yazmışım: büyük ihtimalle San Diego'ya varmak için yine 70 mil gideceğiz. Yani son gün, boş çantalar ve uzun bir yol.
Son gün · San Diego'ya pedal
Neyse ki yağmur tahmini bu sefer yanıldı; San Diego bizi güneşle karşıladı: palmiyeler, körfez ve masmavi bir gökyüzü. Son gün Philip önde, ben arkada San Diego'ya pedal çevirdik. Vancouver'da yağmurun altında başlayan yolculuk San Diego güneşinde bitiyordu. Oregon'da kuma yazdığımız o cümle gerçek olmuştu: Raincouver to Sun Diego.
HI Hostel San Diego · 3.200 km tamam
San Diego'daki hostel notumun ilk cümlesi kısa ve netti: "3200 km tamam." Hostel, beklediğim gibi bir yer değildi ama yeterince iyiydi. Bir gece önce biri bize garajını önermişti; ama biz zaten rezervasyon yapmıştık. Yanımdaki yatakta bir balıkçı uyuyordu. İlk başta biraz tuhaf geldi. Ama bu turdan sonra bana hiçbir şey tuhaf gelmiyor. Çok iyi bir adamdı ve Hawaii'ye gidiyordu. Bu ayrıntıyı aklınızda tutun, birazdan lazım olacak. Bir de hostelin ücretsiz kahvaltısı vardı. Boş çantalarla gelen biri için bu, kırmızı halıyla karşılanmak gibiydi.
Bu turdan sonra bana hiçbir şey tuhaf gelmiyor.
8 Kasım · Santa Fe Garı, son nokta
Telefonumdaki yol günlüğünün son kaydı 8 Kasım sabahı, San Diego'daki Santa Fe tren garı. Notu yok, sadece bir konum. Sanki telefon da "tamam, bu kadar yeter" demiş gibi. Haftalarca pedalla indiğimiz kıyıyı şimdi trenle, tersine çıkacaktım: San Diego'dan Vancouver'a.
Dönüş · 48 saat, 1 dolar ve bir noodle
Yanlış hatırlamıyorsam tren yolculuğu yaklaşık 48 saat sürdü. Harika manzaralı bir trendi; haftalarca pedalla geçtiğimiz kıyıyı bu kez pencereden izledim. Bisikletim de bisikletler için ayrılmış kargo bölümünde benimle birlikte yolculuk etti. Vagon o kadar boştu ki bütün koltuklar bana aitti. Geniş, rahat bir yolculuktu.
Bu yolculuğu unutulmaz yapan ise kredi kartımın geçmemesi oldu. Nakdimi son kuruşuna kadar harcamıştım. Son 1 dolarımla dandik bir noodle aldım, üstüne sıcak su döküp yedim. Neyse ki yanıma bir de sandviç almıştım. Tren duraklarda sadece 1-2 dakika duruyordu; inip bir şey almaya hiç cesaret edemedim. Treni kaçırmak bu turun son macerası olsun istemedim.
Son 1 dolarımla dandik bir noodle aldım, üstüne sıcak su döküp yedim.
Peki ben bu kadar yolu tek başıma dönerken Philip neredeydi? Hawaii'den bana fotoğraflar atıyordu! Evet, yanlış duymadınız. Ben trende yarı aç 48 saat geçirirken Philip Hawaii'deydi. Hostelde yanımda yatan balıkçı da Hawaii'ye gidiyordu. Galiba bir tek ben gitmiyordum. Eee, hayat her konuda eşit olmayabiliyor tabii :)
Yolun sonunda
Bu yazı dizisini yolda telefonuma yazdığım notlardan ve çektiğimiz fotoğraflardan derledim. Bazı günlerin hiç notu yok; o da yolun bir parçası. Dönüp baktığımda aklımda en çok kalan şey kilometreler değil, insanlar: bize evini açan Steve ve Doddy, Astoria'da bungalovu bedavaya veren kamp görevlisi, yemeğini bizimle paylaşan çiftler, yol boyunca karşılaştığımız bisikletçiler.
Ve elbette Philip. Philip harika bir insan ve hâlâ görüşüyoruz. Onunla yollarımın kesişmesi benim için müthiş bir şanstı. Ona ne kadar teşekkür etsem az... Lincoln City'de bana verdiği o su geçirmez ekipmanlar dahil :)
Bu yolculuktan bir şey öğrendiysem şu: Bir yere bisikletle gittiğinizde o yer size yalnızca manzarasını değil, insanlarını da gösteriyor. Okuduğunuz için teşekkürler. Belki bir gün bir yolda karşılaşırız :)
- Gece kaldığımız yerler: Doheny State Beach (6 dolar), HI Hostel San Diego (ücretsiz kahvaltı). Bugünkü durumları için: Nerede kaldık?
- Toplam: San Diego'da telefonuma yazdığım rakamla yaklaşık 3.200 km. 2 ülke: Kanada'da British Columbia, ABD'de Washington, Oregon ve Kaliforniya.
- Yoldan çıkan ders: Son günleri de planlayın. Yiyecek çantası boşalırken elinizde kalan tek menü ramen olabilir. Ve trene binmeden önce kartınızın çalıştığından emin olun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder